Mijn Documenten, Alejandro Zambra

13 augustus 2018

‘Mijn vader was een computer en mijn moeder was een schrijfmachine’, staat er in de eerste pagina’s van ‘Mijn documenten’, een boek dat te lezen is als een roman of als elf korte verhalen die samen uit een digitale archiefmap van de schrijver komen. Maar de illusie van een dozijn losse verhalen uit één leven wordt al snel doorbroken – de documenten van een schrijver zijn de documenten en verhalen van iedereen, lijkt Zambra te willen zeggen, en zeker de verhalen van jongvolwassenen die net als hij in een land leven dat zich nog altijd met één been in het verleden ophoudt, in dit geval een verleden waar eens Pinochet aan de macht stond. Met een heerlijk gevoel voor ironie, met de precisie van taal die we al van hem kennen, met humor en melancholie, lyriek en soms met woede, schrijft Zambra over een generatie die nog altijd naar zichzelf op zoek is Met ‘Mijn documenten’ werkt de schrijver de thema’s die hij in zijn drie vorige bejubelde romans aftastte nog verder uit.