Homo Deus, Yuval Harari

22 mei 2017

Wanneer ik eens echt intellectueel wil doen, luister ik naar de podcasts van The Guardian.  Het chique Engels maakt gelijk welk onderwerp interessant en nog uren na het luisteren baad ik in de warme gloed van het gevoel iets uitzonderlijks te hebben volbracht.
Zo beluisterde ik eind 2016 de uitzonderlijk lovende recensie van “Homo Deus” van Yuval Harari.  Die maakte mij toch wel heel erg nieuwsgierig en niet lang daarna nam ik het boek ter hand.  Met de nodige scepsis, want een boek dat zo de hemel in geprezen wordt, dat kan bijna niet anders dan tegenvallen.   Maar ik werd verrast.  Homo Deus is met stip het beste non-fictie boek dat ik ooit heb gelezen (dat zijn er nu ook weer niet zó veel, dus: korrel zout!).   Nietsontziend dring ik sindsdien vrienden, familieleden en vage kennissen dit boek op.  Wanneer er nog maar een hint van een verjaardag aan zit te komen, sta ik al op de stoep met een mooi verpakte Homo Deus.  Ik kan het dus niet genoeg aanprijzen en gelukkig bevind ik me in goed gezelschap want sinds zijn verschijnen is dit fantastisch leerrijke boek bezig aan een onstuitbare opmars op de internationale bestsellerlijsten.  Het krijgt de maximumscore in NRC, De Morgen en De Standaard en er verschenen longreads en interviews in zowat alle kwaliteitsbladen.
Het is een boek dat je kijk op de wereld in één klap kan veranderen.  “Homo Deus” is een macrogeschiedenis, zo heet dat dan, van het dier dat mens heet.   In heldere bewoordingen brengt de Israelische historicus inzichten uit alle takken van de wetenschap samen tot een adembenemend geheel.  Echt razend interessant vond ik boek over groepsindentiteit, gedeelde illusies, het failliet van het humanisme en de nieuwe mens als algoritme.
Absoluut niet te missen!