The Orenda, Joseph Boyden
Engelse Fictie / 18 september 2016

Toen ik lang geleden voor het eerst iets van Joseph Boyden las, wilde ik daarna onmiddellijk naar Canada.¬† Zo is het helaas met mij gesteld: ik lees een boek en dan ga ik het verhaal in de echte wereld achterna.¬† In dit geval heb ik daar absoluut spijt van, integendeel. Boyden is geen veelschrijver en hij heeft het ook nog eens altijd over hetzelfde.¬† Ooit luisterde ik naar een podcast van een interview met hem op de Canadese radio (die nemen er altijd hun tijd voor, het was een urenlange uitzending) en na nog geen halfuur hield ik het niet meer uit: afgezet. ¬†Onvoorstelbaar saaie mens. ¬† Klinkt niet bepaald als goeie reclame, maar vergis u niet, o lezer: de meeste goeie schrijvers zijn heel slechte praters.¬†¬† En Boyden schrijft geweldige boeken.¬† Zijn laatste, “The Orenda”, is niet vertaald in het Nederlands.¬† Niet getreurd, wie geen Engels leest kan zijn vroegere werk wel in vertaling vinden, twee romans die ook allebei op mijn koesterplank te vinden zijn. Het verhaal speelt zich af in de vroege 17de eeuw en heeft 3 protagonisten die beurtelings het woord nemen: een Franse missionaris, Bird een krijger uit een Huron stam, en Snow, een jong…

De zoon, Philip Meyer
Vertaalde Fictie / 18 september 2016

De achterflap: In de lente van 1836 wordt Eli McCullough geboren, het eerste mannelijke kind dat het levenslicht ziet in de zojuist opgerichte staat Texas. Twaalf jaar later worden zijn zus en moeder vermoord door een groep Comanche-indianen. Eli wordt gevangengenomen, maar hij weet zich snel aan te passen aan het bikkelharde leven van de Comanches. Hij leert hun taal en gewoonten, krijgt een nieuwe naam en vecht met hen tegen hun veelal blanke vijanden. Wanneer de stam door ziekte, hongersnood en blanke soldaten wordt gedecimeerd, raakt Eli ge√Įsoleerd; hij is geen indiaan, maar ook zeker geen blanke meer. Wat volgt is een avontuurlijke reis vol tragiek, geweld en geluk van een man die koste wat kost iets wil bereiken in zijn leven. Naast Eli s verhaal wordt ook dat van zijn zoon Peter verteld, die de prijs moet betalen voor zijn vaders onophoudelijke onrust en zucht naar macht. En het verhaal van de achterkleindochter, Jeanne Anne, een vrouw die zich staande moet zien te houden in de door mannen gedomineerde olie-industrie. De mening: Het duurde lang voor ik aan dit boek wilde beginnen. ¬†Een goeie vriend raadde het (voortdurend) aan, en dat heeft bij mij meestal een averechts effect….

Al wat schittert, Eleanor Catton
Literaire Prijzen , Vertaalde Fictie / 18 september 2016

Nieuw Zeeland aan het eind van de 19de eeuw.  De goudkoorts woedt er in alle hevigheid.  Gelukzoekers, schurken, hoeren, avonturiers en excentrieke figuren allerhande bevolken het havenstadje Hokitika.   Er is een goudschat en er is mysterie.  Er is een verdwijning en er is een bloedmooi hoertje.  Er zijn op geldbeluste vrouwen en er zijn corrupte ambtenaren.  Er is het ruige en onherbergzame landschap. Achthonderd bladzijden lang ontwikkelt en verknoopt zich het plot.  Dit boek vraagt echt een inspanning, je moet er echt je tanden in willen zetten, maar je wordt ruim beloond.  Weergaloos en meesterlijk! Eleanor Catton won hiermee als jongste schrijver ooit de Booker Prize.  Zat ik toen in de jury, ik had er haar meteen twee gegeven.

Een bezoek van de knokploeg, Jennifer Egan
Literaire Prijzen , Vertaalde Fictie / 17 september 2016

Een bijzonder originele moza√Įekvertelling, tegelijk luchtig en visionair. Dit boek, van 2011 alweer, won de Pulitzer Prize voor fictie. Een literaire prijs die hier bij ons niet zo veel aandacht krijgt, maar heel vaak geweldige boeken beloont die je anders helemaal niet zou leren kennen. Ik denk aan Tinkers van Paul Harding en, net doordat hij hem n√≠et won, Treindromen van Denis Johnson (wie dat boeiende verhaal wil lezen kan hier eens een kijkje nemen). Ik hou wel van een raamvertelling, alleen al omdat ik schrijvers bewonder die dat kunnen: een ingewikkelde structuur uitwerken die tot in de kleinste details moet kloppen √©n een nog leesbaar geheel oplevert. Tegelijkertijd is het lastig om zo’n boek aan iemand anders aan te raden, want waar het nu eigenlijk over gaat laat zich maar moeilijk samenvatten. Ik denk dan ook niet dat “Een bezoek van de knokploeg” een commerci√ęel succes is geweest. Helaas. Toch stonden zowat alle recensies in de boekenbijlagen in Belgi√ę en Nederland bol van de superlatieven. “Meesterlijk”, “virtuoos”, “formidabel”, …. Het gebeurt niet vaak dat ze het zo roerend eens zijn. Van mij mag u ze in ieder geval blindelings vertrouwen wat Jennifer Egan betreft.